Iets wat ook mijn medereizigers niet onopgemerkt bleef. Voor de wc-deur had zich een groepje mensen verzameld. Verwonderd keken ze naar de dieprode letters die ‘bezet’ aangaven. Een oudere man had even kort zijn oor tegen de dunne plastic deur aangehouden en bevestigend naar zijn leeftijdsgenoten geknikt die op enige afstand waren blijven staan. Ze mompelden dingen als ‘onbehoorlijk’ en raakten verwikkeld in discussies over normen en waarden. Een vader hield zijn handen tegen de oren van zijn dochtertje aangedrukt. ‘Kom maar snel doorlopen, schatje’ verzuchtte hij hoofdschuddend. Het was een vreemde gewaarwording.

Bij het eerstvolgende station hadden veel passagiers de trein verlaten. Ik was echter geïntrigeerd op dezelfde plek blijven staan. Ongeduldig huppelde ik van mijn ene op mijn andere been. Het gekreun en gehijg was nu overgegaan in slechts nog wat gestommel, waarna de wc-deur met geweld openzwaaide. Ik had mezelf praktisch opgesteld, zodat ik onopgemerkt kon bekijken wie er uit het hokje zouden komen. Ik was echter met stomheid geslagen toen er slechts één persoon naar buiten kwam. Het was een man van middelbare leeftijd in een quasinonchalant maatpak die al lopende zijn kraagje fatsoeneerde. Verbouwereerd had ik nog een controlerende blik in het hokje geworpen met nul resultaat. Toen ik achterom keek zag ik de glazen deur die leidde naar de coupé nog natrillen. Zonder aarzelen snelde ik de man achterna. Ik zag hoe hij met een zucht in een stoel aan het raam neerplofte en vervolgens beide handen door zijn haren liet glijden. Hij begroette me met een knipoog toen ik in de stoel naast hem plaats nam. Even later was hij begonnen met het exporteren van fotobestanden van zijn iPhone naar de laptop die inmiddels opengeklapt op zijn schoot stond. Met een schuin oog keek ik toe hoe hij zijn LinkedIn pagina opende en met de muis richting ‘wijzig profielfoto’ scrolde. Onmiddellijk herkende ik het wc-hokje van daarnet. Echter waren de letters wc weggevallen, waardoor enkel nog het zinnetje ‘Gelieve … netjes achter te laten’ op de achtergrond overbleef. ‘Wat denk je ervan?’ vroeg de man me nu. ‘Best smooth, toch?’ Hij had een uitvergrote weergave op zijn venster geopend en naar mij toegedraaid. ‘Onevenaarbaar’, antwoordde ik.

The post Onevenaarbaar appeared first on Kristel Doreleijers.

Wat je draagt is wat je uitstraalt. Verrassend. Inspirerend. Maar vooral dicht bij jezelf. Dat éne item kan jou net die boost geven die ervoor zorgt dat jij straalt in je outfit! En vaak wéét je al wat er boven aan jouw to-buy-list staat. In gedachten zie je jezelf al flaneren. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de zoektocht ernaar niet altijd easy money is. Een tijdje terug had ik op mijn lijstje een absolute nummer één. Sinds ze hun degelijke unfashionable imago ietwat hadden verloren, stonden ze bij mij met stip bovenaan. Ik was van ze gaan houden. De Timberland boots.

Ik had ontdekt dat ze naast bergen ook prima winkelstraten konden bewandelen. En en passant hadden ze ook nog eens een killer uitstraling onder die strakke skinny of het elegante jurkje. Er was alleen één probleem. Ik bleek niet de enige te zijn die deze cuties bovenaan haar wish list had gezet. Want waar ik ook kwam, óóóveral waren ze uitverkocht in mijn maat. De Timbie’s speelden duidelijk hard to get en ik ging graag in het spelletje mee. Op een dag stapte ik op de trein en reisde ik naar de andere kant van het land. Mijn schoenen achterna. Ik kon mijn geluk niet op toen ik ze daar in the one and only Timberland Store op me zag staan wachten. Míjn maat en míjn kleur. Ik liet ze meteen inpakken en beloofde goed op ze te passen. Ze konden overigens veel hebben. Behalve olie. En wijn. Maar ze daar vandaan houden bleek lastiger dan verwacht.

Nadat ik had uitgepuft van mijn shopmissie in een nostalgisch bruin café, wilde ik voldaan weer terug naar huis. Echter vlak voordat mijn hand de deurklink had kunnen grijpen voelde ik plots een koude plens over mijn linkerarm waarin ik de winkeltas vasthield. Als ontwaakt uit een mooie droom draaide ik mijn hoofd opzij. Ik keek recht in de ogen van een geschrokken serveerster die zojuist een dienblad rosé uit haar handen had laten vallen. Precíes toen ik daar liep. Over míjn arm en over míjn tas. Over míjn schoenen. Gedesillusioneerd stond ik daar. In een zee van rossige wijn. Mijn mouw was doorweekt. Het papier waarmee de schoenen omwikkeld waren dreef in de natte plastic tas. En mijn schoenen?! Geen druppeltje! In mijn hoofd maakte ik vreugdedansjes. Vanaf dit moment wist ik het zeker. Ze waren voorbestemd. Mijn buddies. We zouden nooit meer van elkaar afkomen. Mission accomplished!

The post Shoppen is serious business appeared first on Kristel Doreleijers.

Het WNF en Coca-Cola waren weer een partnership aangegaan om het arme beest te redden. En dit keer écht. Al eerder had het frisdrankmerk  witte blikjes op de markt gebracht. Alleen waren deze destijds nog eerder uitgestorven dan de ijsbeer zelf. Wél had Coca-Cola – in tegenstelling tot andere bedrijven die slechts aan greenwashing deden – in alle jaren een groen imago op weten te bouwen. En zo had ieder zijn eigen belang. Het was een jonge knul van het Natuurfonds die op me afstapte toen ik door het centrum liep. Of ik even twee minuutjes de tijd voor hem had. Als het twee minuutjes voor de ijsbeer waren geweest, had hij een kans gemaakt. Maar ik had haast, opréchte haast. En hij een verkeerde aanpak. Na zijn zoveelste vergeefse poging om leden te werven, had hij waarschijnlijk zijn bijbaantje in het gedrang zien komen. ‘Waar ik dan wel niet heen moest?’ In details graag. Nou geloof me, zo had de ijsbeer het niet gewild, schat. Het leek erop of hij dat zelf ook wel besefte en met ’t goeie groene imago onder z’n armen huppelde hij alweer op een andere passant af. Intussen waren er ook op Feestboek heuse communities hun eigen feel good party’s aan het organiseren. Sinds kort was er een nieuwe pagina bijgekomen voor ‘blije katholieken’ wier foto nog niet in de Tilburgse kerk had gehangen. Want ook zij hadden een imago dat opgefrist moest worden. Letterlijk. Imago’s waren tegenwoordig trouwens goed in kleur uit te drukken. Het was in de loop der jaren immers steeds meer een hype geworden om kleur te bekennen. Vooral via polsbandjes. Met een polsbandje hoorde je er écht bij. In a perfect world was de arm tot aan de ellenboog volgebouwd met regenboogsiliconen. Oranje voor Respect 2 All. Zwart-wit tegen racisme. Of de gele Livestrong variant. En natuurlijk kwam je met zoveel hoog te houden imago ook wel eens bedrogen uit. Was het niet op het voetbalveld, dan wel op de wielerbaan. Kortgeleden was er weer een nieuw bandje uitgekomen. Een groene tegen pesten dit keer. Want pesten was hót, dus geheid dat mensen hem zouden dragen.

Even verderop maakte een jochie dat zojuist door een aantal opgeschoten jongeren met sneeuwballen was bekogeld, zijn bril schoon. De zon was doorgebroken en de jongeren klopten elkaar op de schouder. Het groen om hun polsen stak sterk af tegen de ijzige ondergrond. ‘You are good’ luidde de slogan op de bandjes. Het zou er een worden van alweer een imago dat nu al als sneeuw voor de zon was verdwenen.

The post Groen Imago appeared first on Kristel Doreleijers.

‘Net als vorig jaar zeker?’

‘Nee, nu echt.’

‘Vast… Weet je wat trouwens echt zielig is? Die walvis. Die is dood.’

‘Je bedoelt Johannes?’

‘Haha, nee gekkie. Ik heb het niet over de Voice. Wel luisteren he. Ik bedoel die walvis, die ligt ergens op het strand. Dood.’

‘Ja weet ik. Maar die heet Johannes. Omdat ‘ie in Friesland ligt.’

De twee meiden waren druk aan het kletsen voor de ingang van het klaslokaal. Ik dacht aan Johannes, de bultrug. De Friese bultrug. Hij zou vast geen oorbel in hebben gehad, toch? Beroemd was hij in ieder geval wel en net als zijn naamgenoot had hij het uiteindelijk ook net niet gered. Het was Lenie aan ’t hart gegaan, net als vele andere Nederlanders. Hij was onnodig gestorven en misschien had Lenie ook wel gelijk. Maar achteraf praten is makkelijk praten. Nu werd er al gesproken over een stille tocht. De naam Johannes was er een van een cult held geworden. Op Oudjaar zou er om hem echter geen pijl minder de lucht in gaan.

Toen ik even later op weg was naar huis kwam ik een stel jongens tegen. De vriendengroep was bezig rotjes af te steken. Baldadig gooiden ze in het rond, als het niet naar elkaar was. Met ingehouden adem keek ik hoe het nieuwe bushokje angstvallig dichtbij stond. Een oude man schrok terwijl een rotje in zijn voorbijgaan rakelings langs zijn achterwiel tot ontploffen kwam. ‘Stelletje ongeregeld!’ riep hij hen na. Daarop volgde een nieuwe knal. Ik wilde er graag iets van zeggen, maar ik was een machteloze prooi in dit strijdveld. Als ik mocht kiezen toch liever zijn hand, dan de mijne.En zo was het. Mensen waren bange wezens. Egoïstisch, maar o zo gevoelig voor het collectief, waaruit Johannes geboren was. Sensatiezoekers. Men praatte graag na of onzin, op een enkeling na. Mensen zouden hun mond eens wat vaker moeten opentrekken op de momenten dat het er ook écht toe doet. Misschien een goed voornemen voor het nieuwe jaar. Maar je weet hoe het gaat met goede voornemens…

Net als het bushokje zijn ze vaak al opgeblazen voordat het jaar überhaupt gewisseld is.

The post Goede voornemens appeared first on Kristel Doreleijers.

September was voor mij de ommekeer. Het moment waarop ik dacht ‘vanaf nu ga ik het anders doen’. Drastisch anders. Bij het aantreffen van de eerste pepernoten in de winkel, besloot ik in te gaan slaan. Hamsteren bij de Albert Heijn. Op zondag. Zowaar bleek ik niet de enige.

Hele columns van chocoladeletters heb ik geschreven. En cadeautjes gekocht; stapels, bergen. Allemaal in september. Natuurlijk in september, ik zou wel gek zijn! Ik had eigenlijk verwacht meer kerstbomen tegen te komen op straat. Én dozen, verpakkingen. Zo ergens begin oktober, de maand dat alles duurder zou worden. Meer BTW, by the way. Maar het is me vies tegengevallen. De enige dozen die ik op straat aantrof waren grote lege, met van die afbeeldingen en merken. Iedereen mocht wel zien dat de lui om de hoek een nieuwe teevee hadden aangeschaft. Of drie. Ik snapte er niks van. Keek er niemand meer naar het journaal? Was men niet geschrokken? Op hun hoede? Ik was in ieder geval in de war en niet zo’n beetje.

Toen ik tijdens GLOW Eindhoven tevergeefs op zoek ging naar een etensplek tussen uitpuilende restaurants wist ik het zeker. Hier is iets niet pluis. ‘Het gaat niet goed met Nederland’, hoorde ik op het journaal. Diezelfde dag waren er duizenden mensen naar Roermond gekomen om de Sint binnen te halen. Met overvolle tassen liep hij door de winkelstraten, dezelfde Sint die ik in september al had uitgezwaaid. Zo’n 400 pinbetalingen per seconde. ‘We moeten massaal bezuinigen!’ las ik op de voorpagina van de krant. Tot nu toe merk ik er vrij weinig van. Nu ben ik jong, heb ik een minimaal inkomen en ben ik ook wel een beetje shopverslaafd. Een dag niets gekocht is een dag niet geleefd, zeg maar.  Dus erg veel moeite heb ik er niet mee dat alles tegenwoordig net even ietsje eerder lijkt te beginnen.

Als ik door het raam kijk zie ik Amerigo op het dak van de achterburen, Mariah Carey door de speakers. Misschien dat ik volgende week toch nóg een keer kerstinkopen ga doen. Best wel verleidelijk. En het stimuleert zo lekker de economie.

Het is tenslotte crisis.

The post Het is tenslotte crisis appeared first on Kristel Doreleijers.

Bijna gearriveerd bij de hapjes werd ik plots aangestoten. Voor me stond een jongen van mijn leeftijd. Met blouse en ruitjestrui weliswaar. Deze had zijn golfbal zelfs ingeslikt, merkte ik. ‘Hey, ben jij niet dat meisje van de Krant? De Metro was het toch? Ja, ik las je stukje… Swaggggg!’ Zonder mijn antwoord af te wachten stak hij zijn hand al naar me uit. ‘Aangenaam, ik ben Henk.’ Henk?! Dat was wel de laatste naam die ik had verwacht. ‘Goh, wat toevallig,’ zei ik. ‘Boer Henk?’ Ik kon het niet laten. Maar natuurlijk, Henk was geen boer. Henk deed iets heel anders. Het had een Engelse naam, maar was te complex om te onthouden. Iets internationaals. Mijn selectieve geheugen wist enkel wat steekwoorden te herinneren. Finance. Banking. Law. Businessss. Een entrepreneur, zo noemde hij zichzelf. En o ja, hij was ook nog lid van de lokale VVD fractie. Die molken iets anders uit dan koeien. ‘En dat op mijn leeftijd al,’ voegde hij er nog vluchtig aan toe.

Ik moest toegeven, ik was onder de indruk. En niet van zijn woorden. Nee, van zijn eetkwaliteiten. Want eten kon ‘ie. Tijdens zijn waterval was het mij opgevallen dat hij de gehele hapjesschaal met zich mee had genomen. Achter mij keken mensen verward om zich heen. Mensen die zich net als ik bij het buffet het meest op hun gemak hadden gevoeld. ‘Blokje kaas?’ Al herkauwend hield Henk de schaal onder mijn neus. Terwijl hij met de Prosecco die hij in zijn rechterhand hield zijn mond spoelde, verslikte ik me haast in mijn cola. Het had ergens toch wat boers. Herbivoor Henk.

Ik gaf blijkbaar een signaal af toen ik mijn tas over mijn schouder zwaaide. ‘Ga je nu al?’, vroeg Henk verbaasd. ‘Maar er is nog zoveel interessants onbesproken.’ Interessants? Interessant doen, dat kon hij als de beste ja. In mijn vertrek tipte ik hem nog een bezoekje aan de Mediamarkt te brengen. Daar verkopen ze tegenwoordig ook ruimtereizen. ‘Maakt indruk, echt iets voor jou.’ Henk was direct overtuigd.

‘Tot ziens dan maar!’ Riep hij me na. ‘Enne.. Ga je nu ook een column over mij schrijven?!’

Nou, wie weet….

The post Herbivoor Henk appeared first on Kristel Doreleijers.

Het briefje in haar hand was inmiddels vochtig geworden. Ze had het vaak opengevouwen om het dan vervolgens weer tussen haar vingers te kunnen verfrommelen. Maar ze kon nog zo venijnig in het papier knijpen… Ze kon er nog zo vaak op gaan staan, stampen, springen…  Al scheurde ze het in duizend stukjes; nooit zou het kunnen corresponderen met haar verscheurde hart.

Op het briefje stond een naam. Ze haatte die naam. De letters galmden door haar hoofd. Ze achtervolgden haar, overal. Vier letters die haar leven verpestten. Vier letters die haar uitscholden, vernederden, buitensloten. In de verte zag ze de jongen het schoolplein op komen. Er was inmiddels ook een groepje meisjes komen staan. Ze begonnen te giechelen toen de pestkop bij één van hen de tas afpakte. ‘Meisjes plagen, kusjes vragen!’, zongen ze luidkeels in koor. Zijn vrienden keken vol bewondering toe. Dat ‘ie dat durfde, bij het leukste meisje van de klas. ‘Wat een held ben jij!’, riepen ze hem toe. Als een held, zo werd de jongen door zijn klasgenoten bestempeld. Held. Ook vier letters, die de naam op het briefje deden vervagen.

Schoorvoetend had ze die dag het schoolplein verlaten. In de weken die volgden zou er weinig veranderen. Zij bleef het zwarte schaap van de klas; de loser. En dat terwijl de pestkop alsmaar heldhaftiger werd bevonden. In de klas was hij ‘the man’. Niemand wist dat hij stiekem bang was in het donker, onder de dekens kroop zodra het begon te onweren en dat hij als de dood was voor spinnen. Zijn stoerheid gebruikte hij om zijn zwaktes te verdoezelen en dat kon hij als de beste – ten koste van een ander.

Het was op 5 december, Sinterklaasdag. Er zou een surprise worden gehouden in de klas, daarvoor waren er lootjes getrokken. Alle kinderen zaten in een kring, in het midden lagen de cadeautjes verzameld. Bovenop de stapel lag een roze pakje. ‘Voor de held van de klas’, stond erop. Eén jongen voelde zich direct aangesproken en met de grootste ‘swag’ liep hij er recht op af. ‘Baas, maak open!’, riepen zijn vrienden. De meisjes keken vol bewondering. Ongeduldig trok hij het papier van het pakje, totdat er twee wollige exemplaren verschenen. Er zat ook een rijmpje bij.

‘Beste…., Sint en Piet hebben lang gezocht naar iets wat jou nog ontbrak, ze passen je vast met het grootste gemak. Lieve vriend je moet eens stoppen mij te fokken, want je bent inderdaad een held, maar dan op sokken.’

The post Held appeared first on Kristel Doreleijers.

Om in de stemming te komen had ik meteen een Beats by Dr. Dré headset aangeschaft. Ik had de pas er goed in, op het ritme van mijn muziek. ‘Ik heb me swag on. Je kan me vinden in me hood. Ik heb me swag on. En elke nigga in me crew.’  Ik voelde om me heen alle ogen branden. ‘Wat een stoere chick is dat’, zag ik ze denken. En dat komt allemaal door jou, liefste Swagga Man. Je hebt me geïnspireerd. Je hebt stijl. You swaggerrr!

Ik naderde de cafetaria op de hoek. Een aantal boys in felgekleurde Adidas trainingspakken had zich daar verzameld. Ik vroeg me af om mijn crush er ook tussen zou staan. Stiekem hoopte ik dat ik me straks ook bij hun crew zou kunnen aansluiten. Dat zou echt dope shit zijn! Als je jong bent zoek je lang naar een eigen identiteit, om je heen verzamel je de mensen bij wie je je het meest relaxed voelt. Gewoon, dat je je eigen ding doet, weet je. Het gevoel dat ik kreeg bij jou, liefste Swagga Man… Echt masterlijk!

Maar weet je, Swagga boy van me… als je straks me baby bent, dan moeten we wel goed kunnen praten hè? Écht praten bedoel ik, over gevoelens en zo. En dan wil ik je wat vragen, gewoon onder ons. Want wat is dat nou eigenlijk: ‘swag’? En waarom heb jij het? Heb ik het ook? Ik denk wel dat ik het heb hoor. Of ik doe in ieder geval alsof.

Volgens mij weet trouwens alleen Justin Bieber precies wat swag is. Hij zei: ‘Het gaat erom dat je jezelf bent. Je hoeft niets speciaals te doen, wees jezelf!’ Dat vond ik mooi. Zichzelf zijn, dat kan hij vast als geen ander…

En jij, Swagga Man, kan jij dat ook? Zo stoer ben je wel, toch? Ik heb me namelijk bedacht, door Justin. Probeer jij eerst jezelf maar eens te zijn en als dat lukt mag je me heus nog wel eens een berichtje sturen. Via Facebook dan.

En tot die tijd…

Doe mij maar boer Henk.

The post Hey Swagga Man! appeared first on Kristel Doreleijers.

Je WAT?! Ja, je leest het goed. Mijn geoduck. Geliefd huisdier. Toen ik zes jaar oud was heb ik hem opgegraven. Ik was met mijn ouders op vakantie aan zee en daar ontmoetten we elkaar. Het klikte meteen. In eerste instantie dacht ik dat ik een slakkenvriend aan de haak had geslagen, maar niets bleek minder waar.

Het was zomers warm die dag. Totaal gefrustreerd was ik met mijn emmertje en schepje de kust afgestruind. Waar andere kinderen zochten naar de mooiste schelpen en stenen, had ik een ander doel. En ik was vastberaden. Ik moest en zou een huisdier. Schoon genoeg had ik ervan, die kringgesprekken in de klas. ‘Welk huisdier heb jij? Wat is je favoriete huisdier? Als je later groot bent, wat voor huisdier heb je dan?’ En wat dacht je van de vriendenboekjes, een vraag rondom het (huis)dier was steevast van de partij. Of zomaar tijdens een spelletje Pim Pam Pet; ‘Eens even kijken, voor jou… een huisdier met de letter…’ Ik was er klaar mee.

De druppel was tijdens Werelddierendag. Ik herinner het me als de dag van gister.

‘Kristel..’

‘Ja, juf..’

‘De komende week mogen alle jongens en meisjes uit de klas een huisdier meenemen naar school. Iedere ochtend krijgt iemand een paar minuten de tijd om er iets over te vertellen. Ik maak een lijstje. Wat voor huisdier wil jij meenemen?’

‘Sorry juf, ik heb geen huisdier. Maar ik wil wel Flappie meenemen.’

Gelukkig was Flappie altijd daar geweest. Flappie het knuffelkonijn. Flappie, die me – no matter what – altijd had vergezeld tijdens de dagen waarop een huisdier o zo wenselijk was geweest. Maar nu werd het tijd voor een grotere stap. Met de behendigheid van een mol was ik in het mulle zand gaan wroeten, totdat ik opeens iets glibberigs in mijn handpalm voelde. Vol trots had ik hem in mijn emmertje gestopt, curieus naar de reacties op mijn vangst. Dat was nog eens wat anders dan een hond of konijn, ik zag al die gezichtjes al!

Mijn ouders waren wat minder enthousiast geweest. ‘Bah Kristel, doe dat ding weg. Het is vies.’ Maar ik was stellig: hij moest en zou mee naar huis.

En nu, daar zit ik dan. Zonder huisdier. In al die jaren hebben er enkel een paar kikkers in de vijver van onze achtertuin gebivakkeerd. Voor heel even dan maar, want bij het vrijlaten sprongen ze al naar de buren. Zo’n enorme dierenvriend ben ik dus niet. Maar in het kader van Werelddierendag zouden we toch even bij álle dieren moeten stilstaan, zo ook de geoduck.

Nieuwsgierig geworden? Google hem maar, want met een beschrijving zou ik hem absoluut tekort doen!

The post Don’t fuck with my geoduck! appeared first on Kristel Doreleijers.

Het is een ode. Een ode aan hem. Hij, met z’n gespierde lichaam , dansend door de golven. Ik ken mijn klassiekers; Van Veldeke, Shakespeare. Maar zelfs de befaamdste poëzie haalt het niet bij zijn verschijning.

Glurend van onder mijn zwembrilletje zie ik hoe zijn gestroomlijnde gestalte zich vanuit het water opdrukt op de badrand. Waterdruppels schitteren als kristallen all over zijn gebruinde huid. De lekkerste Davidoff ‘Cool Water’ reclame schiet tekort. En meer meiden kijken, dat weet ik.

Ten midden van de tropische temperaturen in het Pieter van den Hoogenband Zwemstadion tel ik de blokjes op zijn buik. Met een snelheid en behendigheid waar zelfs Chuck Norris van zou dromen, glijdt hij onderlangs het wateroppervlak. ‘Er zijn geen woorden meer, geen woorden meer, voor jou.’ Liefdesliedjes. Jazzpolitie, zoek maar op.

En dan ben ik daar, de romanticus. Ik zie het als een uitdaging, nog nooit heb ik me gewaagd aan dit soort heldenproza. Of liefdeslyriek, hoe je het ook wilt noemen. Maar deze kon niet uitblijven. Hij is een ladykiller. Wij, zwemsters, denken dat hij Cupido meedraagt onder zijn badmuts. Iedere baan is een schot in de roos. Hij heeft ons geraakt, ons allemaal.

En nu raak ik hém – met een knipoog.

Het was een tijdje terug bij onze training, dat deze column al ter sprake kwam. Of liever gezegd, het onderwerp ervan. Ik vroeg een aantal van mijn teamgenoten waar ik over zou moeten schrijven. Opvallend genoeg waren er verschillende heren die daarop unaniem antwoordden met ‘over mij’. En ik dacht, waarom ook niet? Want stiekem zijn jongens best wel ijdel.

Toch boys?

The post Voor hem appeared first on Kristel Doreleijers.