Het WNF en Coca-Cola waren weer een partnership aangegaan om het arme beest te redden. En dit keer écht. Al eerder had het frisdrankmerk  witte blikjes op de markt gebracht. Alleen waren deze destijds nog eerder uitgestorven dan de ijsbeer zelf. Wél had Coca-Cola – in tegenstelling tot andere bedrijven die slechts aan greenwashing deden – in alle jaren een groen imago op weten te bouwen. En zo had ieder zijn eigen belang. Het was een jonge knul van het Natuurfonds die op me afstapte toen ik door het centrum liep. Of ik even twee minuutjes de tijd voor hem had. Als het twee minuutjes voor de ijsbeer waren geweest, had hij een kans gemaakt. Maar ik had haast, opréchte haast. En hij een verkeerde aanpak. Na zijn zoveelste vergeefse poging om leden te werven, had hij waarschijnlijk zijn bijbaantje in het gedrang zien komen. ‘Waar ik dan wel niet heen moest?’ In details graag. Nou geloof me, zo had de ijsbeer het niet gewild, schat. Het leek erop of hij dat zelf ook wel besefte en met ’t goeie groene imago onder z’n armen huppelde hij alweer op een andere passant af. Intussen waren er ook op Feestboek heuse communities hun eigen feel good party’s aan het organiseren. Sinds kort was er een nieuwe pagina bijgekomen voor ‘blije katholieken’ wier foto nog niet in de Tilburgse kerk had gehangen. Want ook zij hadden een imago dat opgefrist moest worden. Letterlijk. Imago’s waren tegenwoordig trouwens goed in kleur uit te drukken. Het was in de loop der jaren immers steeds meer een hype geworden om kleur te bekennen. Vooral via polsbandjes. Met een polsbandje hoorde je er écht bij. In a perfect world was de arm tot aan de ellenboog volgebouwd met regenboogsiliconen. Oranje voor Respect 2 All. Zwart-wit tegen racisme. Of de gele Livestrong variant. En natuurlijk kwam je met zoveel hoog te houden imago ook wel eens bedrogen uit. Was het niet op het voetbalveld, dan wel op de wielerbaan. Kortgeleden was er weer een nieuw bandje uitgekomen. Een groene tegen pesten dit keer. Want pesten was hót, dus geheid dat mensen hem zouden dragen.

Even verderop maakte een jochie dat zojuist door een aantal opgeschoten jongeren met sneeuwballen was bekogeld, zijn bril schoon. De zon was doorgebroken en de jongeren klopten elkaar op de schouder. Het groen om hun polsen stak sterk af tegen de ijzige ondergrond. ‘You are good’ luidde de slogan op de bandjes. Het zou er een worden van alweer een imago dat nu al als sneeuw voor de zon was verdwenen.

The post Groen Imago appeared first on Kristel Doreleijers.

Het briefje in haar hand was inmiddels vochtig geworden. Ze had het vaak opengevouwen om het dan vervolgens weer tussen haar vingers te kunnen verfrommelen. Maar ze kon nog zo venijnig in het papier knijpen… Ze kon er nog zo vaak op gaan staan, stampen, springen…  Al scheurde ze het in duizend stukjes; nooit zou het kunnen corresponderen met haar verscheurde hart.

Op het briefje stond een naam. Ze haatte die naam. De letters galmden door haar hoofd. Ze achtervolgden haar, overal. Vier letters die haar leven verpestten. Vier letters die haar uitscholden, vernederden, buitensloten. In de verte zag ze de jongen het schoolplein op komen. Er was inmiddels ook een groepje meisjes komen staan. Ze begonnen te giechelen toen de pestkop bij één van hen de tas afpakte. ‘Meisjes plagen, kusjes vragen!’, zongen ze luidkeels in koor. Zijn vrienden keken vol bewondering toe. Dat ‘ie dat durfde, bij het leukste meisje van de klas. ‘Wat een held ben jij!’, riepen ze hem toe. Als een held, zo werd de jongen door zijn klasgenoten bestempeld. Held. Ook vier letters, die de naam op het briefje deden vervagen.

Schoorvoetend had ze die dag het schoolplein verlaten. In de weken die volgden zou er weinig veranderen. Zij bleef het zwarte schaap van de klas; de loser. En dat terwijl de pestkop alsmaar heldhaftiger werd bevonden. In de klas was hij ‘the man’. Niemand wist dat hij stiekem bang was in het donker, onder de dekens kroop zodra het begon te onweren en dat hij als de dood was voor spinnen. Zijn stoerheid gebruikte hij om zijn zwaktes te verdoezelen en dat kon hij als de beste – ten koste van een ander.

Het was op 5 december, Sinterklaasdag. Er zou een surprise worden gehouden in de klas, daarvoor waren er lootjes getrokken. Alle kinderen zaten in een kring, in het midden lagen de cadeautjes verzameld. Bovenop de stapel lag een roze pakje. ‘Voor de held van de klas’, stond erop. Eén jongen voelde zich direct aangesproken en met de grootste ‘swag’ liep hij er recht op af. ‘Baas, maak open!’, riepen zijn vrienden. De meisjes keken vol bewondering. Ongeduldig trok hij het papier van het pakje, totdat er twee wollige exemplaren verschenen. Er zat ook een rijmpje bij.

‘Beste…., Sint en Piet hebben lang gezocht naar iets wat jou nog ontbrak, ze passen je vast met het grootste gemak. Lieve vriend je moet eens stoppen mij te fokken, want je bent inderdaad een held, maar dan op sokken.’

The post Held appeared first on Kristel Doreleijers.