September was voor mij de ommekeer. Het moment waarop ik dacht ‘vanaf nu ga ik het anders doen’. Drastisch anders. Bij het aantreffen van de eerste pepernoten in de winkel, besloot ik in te gaan slaan. Hamsteren bij de Albert Heijn. Op zondag. Zowaar bleek ik niet de enige.

Hele columns van chocoladeletters heb ik geschreven. En cadeautjes gekocht; stapels, bergen. Allemaal in september. Natuurlijk in september, ik zou wel gek zijn! Ik had eigenlijk verwacht meer kerstbomen tegen te komen op straat. Én dozen, verpakkingen. Zo ergens begin oktober, de maand dat alles duurder zou worden. Meer BTW, by the way. Maar het is me vies tegengevallen. De enige dozen die ik op straat aantrof waren grote lege, met van die afbeeldingen en merken. Iedereen mocht wel zien dat de lui om de hoek een nieuwe teevee hadden aangeschaft. Of drie. Ik snapte er niks van. Keek er niemand meer naar het journaal? Was men niet geschrokken? Op hun hoede? Ik was in ieder geval in de war en niet zo’n beetje.

Toen ik tijdens GLOW Eindhoven tevergeefs op zoek ging naar een etensplek tussen uitpuilende restaurants wist ik het zeker. Hier is iets niet pluis. ‘Het gaat niet goed met Nederland’, hoorde ik op het journaal. Diezelfde dag waren er duizenden mensen naar Roermond gekomen om de Sint binnen te halen. Met overvolle tassen liep hij door de winkelstraten, dezelfde Sint die ik in september al had uitgezwaaid. Zo’n 400 pinbetalingen per seconde. ‘We moeten massaal bezuinigen!’ las ik op de voorpagina van de krant. Tot nu toe merk ik er vrij weinig van. Nu ben ik jong, heb ik een minimaal inkomen en ben ik ook wel een beetje shopverslaafd. Een dag niets gekocht is een dag niet geleefd, zeg maar.  Dus erg veel moeite heb ik er niet mee dat alles tegenwoordig net even ietsje eerder lijkt te beginnen.

Als ik door het raam kijk zie ik Amerigo op het dak van de achterburen, Mariah Carey door de speakers. Misschien dat ik volgende week toch nóg een keer kerstinkopen ga doen. Best wel verleidelijk. En het stimuleert zo lekker de economie.

Het is tenslotte crisis.

The post Het is tenslotte crisis appeared first on Kristel Doreleijers.

Het briefje in haar hand was inmiddels vochtig geworden. Ze had het vaak opengevouwen om het dan vervolgens weer tussen haar vingers te kunnen verfrommelen. Maar ze kon nog zo venijnig in het papier knijpen… Ze kon er nog zo vaak op gaan staan, stampen, springen…  Al scheurde ze het in duizend stukjes; nooit zou het kunnen corresponderen met haar verscheurde hart.

Op het briefje stond een naam. Ze haatte die naam. De letters galmden door haar hoofd. Ze achtervolgden haar, overal. Vier letters die haar leven verpestten. Vier letters die haar uitscholden, vernederden, buitensloten. In de verte zag ze de jongen het schoolplein op komen. Er was inmiddels ook een groepje meisjes komen staan. Ze begonnen te giechelen toen de pestkop bij één van hen de tas afpakte. ‘Meisjes plagen, kusjes vragen!’, zongen ze luidkeels in koor. Zijn vrienden keken vol bewondering toe. Dat ‘ie dat durfde, bij het leukste meisje van de klas. ‘Wat een held ben jij!’, riepen ze hem toe. Als een held, zo werd de jongen door zijn klasgenoten bestempeld. Held. Ook vier letters, die de naam op het briefje deden vervagen.

Schoorvoetend had ze die dag het schoolplein verlaten. In de weken die volgden zou er weinig veranderen. Zij bleef het zwarte schaap van de klas; de loser. En dat terwijl de pestkop alsmaar heldhaftiger werd bevonden. In de klas was hij ‘the man’. Niemand wist dat hij stiekem bang was in het donker, onder de dekens kroop zodra het begon te onweren en dat hij als de dood was voor spinnen. Zijn stoerheid gebruikte hij om zijn zwaktes te verdoezelen en dat kon hij als de beste – ten koste van een ander.

Het was op 5 december, Sinterklaasdag. Er zou een surprise worden gehouden in de klas, daarvoor waren er lootjes getrokken. Alle kinderen zaten in een kring, in het midden lagen de cadeautjes verzameld. Bovenop de stapel lag een roze pakje. ‘Voor de held van de klas’, stond erop. Eén jongen voelde zich direct aangesproken en met de grootste ‘swag’ liep hij er recht op af. ‘Baas, maak open!’, riepen zijn vrienden. De meisjes keken vol bewondering. Ongeduldig trok hij het papier van het pakje, totdat er twee wollige exemplaren verschenen. Er zat ook een rijmpje bij.

‘Beste…., Sint en Piet hebben lang gezocht naar iets wat jou nog ontbrak, ze passen je vast met het grootste gemak. Lieve vriend je moet eens stoppen mij te fokken, want je bent inderdaad een held, maar dan op sokken.’

The post Held appeared first on Kristel Doreleijers.