Groen Imago

Het blikje Coca-Cola voelde ijskoud aan in mijn handpalm. Als een sneeuwbal. Ik vond het wel een toepasselijk synoniem dezer dagen. In ons Winter Wonder Nederland. En bovendien, wie nu een sneeuwbal zou kaatsen kon een blikje terug verwachten hè. ‘Enjoy Coca-Cola!’ riep een voorbijganger. Maar net toen ik het drankje aan mijn lippen wilde zetten was het de ijsbeer op het blikje die me er even van weerhield.

Het WNF en Coca-Cola waren weer een partnership aangegaan om het arme beest te redden. En dit keer écht. Al eerder had het frisdrankmerk  witte blikjes op de markt gebracht. Alleen waren deze destijds nog eerder uitgestorven dan de ijsbeer zelf. Wél had Coca-Cola – in tegenstelling tot andere bedrijven die slechts aan greenwashing deden – in alle jaren een groen imago op weten te bouwen. En zo had ieder zijn eigen belang. Het was een jonge knul van het Natuurfonds die op me afstapte toen ik door het centrum liep. Of ik even twee minuutjes de tijd voor hem had. Als het twee minuutjes voor de ijsbeer waren geweest, had hij een kans gemaakt. Maar ik had haast, opréchte haast. En hij een verkeerde aanpak. Na zijn zoveelste vergeefse poging om leden te werven, had hij waarschijnlijk zijn bijbaantje in het gedrang zien komen. ‘Waar ik dan wel niet heen moest?’ In details graag. Nou geloof me, zo had de ijsbeer het niet gewild, schat. Het leek erop of hij dat zelf ook wel besefte en met ’t goeie groene imago onder z’n armen huppelde hij alweer op een andere passant af. Intussen waren er ook op Feestboek heuse communities hun eigen feel good party’s aan het organiseren. Sinds kort was er een nieuwe pagina bijgekomen voor ‘blije katholieken’ wier foto nog niet in de Tilburgse kerk had gehangen. Want ook zij hadden een imago dat opgefrist moest worden. Letterlijk. Imago’s waren tegenwoordig trouwens goed in kleur uit te drukken. Het was in de loop der jaren immers steeds meer een hype geworden om kleur te bekennen. Vooral via polsbandjes. Met een polsbandje hoorde je er écht bij. In a perfect world was de arm tot aan de ellenboog volgebouwd met regenboogsiliconen. Oranje voor Respect 2 All. Zwart-wit tegen racisme. Of de gele Livestrong variant. En natuurlijk kwam je met zoveel hoog te houden imago ook wel eens bedrogen uit. Was het niet op het voetbalveld, dan wel op de wielerbaan. Kortgeleden was er weer een nieuw bandje uitgekomen. Een groene tegen pesten dit keer. Want pesten was hót, dus geheid dat mensen hem zouden dragen.

Even verderop maakte een jochie dat zojuist door een aantal opgeschoten jongeren met sneeuwballen was bekogeld, zijn bril schoon. De zon was doorgebroken en de jongeren klopten elkaar op de schouder. Het groen om hun polsen stak sterk af tegen de ijzige ondergrond. ‘You are good’ luidde de slogan op de bandjes. Het zou er een worden van alweer een imago dat nu al als sneeuw voor de zon was verdwenen.

Nog geen reacties.

Geef een reactie