Herbivoor Henk

Het was maar goed dat ik een fles wijn mee had. De party mood was on. Lekker borrelen. Lekker swingen. Dacht ik. Toen ik arriveerde op locatie en me tussen alle bolides van de overige gasten begaf werd me al snel duidelijk dat er die avond hooguit met een golfbal geswingd zou gaan worden. Eenmaal binnen werd dit bevestigd. Dan mezelf maar aan de snacks vergrijpen. Als een soort Pink Panther baande ik me een weg langs horden wachtgeldboys, struikelend over bonussen.

Bijna gearriveerd bij de hapjes werd ik plots aangestoten. Voor me stond een jongen van mijn leeftijd. Met blouse en ruitjestrui weliswaar. Deze had zijn golfbal zelfs ingeslikt, merkte ik. ‘Hey, ben jij niet dat meisje van de Krant? De Metro was het toch? Ja, ik las je stukje… Swaggggg!’ Zonder mijn antwoord af te wachten stak hij zijn hand al naar me uit. ‘Aangenaam, ik ben Henk.’ Henk?! Dat was wel de laatste naam die ik had verwacht. ‘Goh, wat toevallig,’ zei ik. ‘Boer Henk?’ Ik kon het niet laten. Maar natuurlijk, Henk was geen boer. Henk deed iets heel anders. Het had een Engelse naam, maar was te complex om te onthouden. Iets internationaals. Mijn selectieve geheugen wist enkel wat steekwoorden te herinneren. Finance. Banking. Law. Businessss. Een entrepreneur, zo noemde hij zichzelf. En o ja, hij was ook nog lid van de lokale VVD fractie. Die molken iets anders uit dan koeien. ‘En dat op mijn leeftijd al,’ voegde hij er nog vluchtig aan toe.

Ik moest toegeven, ik was onder de indruk. En niet van zijn woorden. Nee, van zijn eetkwaliteiten. Want eten kon ‘ie. Tijdens zijn waterval was het mij opgevallen dat hij de gehele hapjesschaal met zich mee had genomen. Achter mij keken mensen verward om zich heen. Mensen die zich net als ik bij het buffet het meest op hun gemak hadden gevoeld. ‘Blokje kaas?’ Al herkauwend hield Henk de schaal onder mijn neus. Terwijl hij met de Prosecco die hij in zijn rechterhand hield zijn mond spoelde, verslikte ik me haast in mijn cola. Het had ergens toch wat boers. Herbivoor Henk.

Ik gaf blijkbaar een signaal af toen ik mijn tas over mijn schouder zwaaide. ‘Ga je nu al?’, vroeg Henk verbaasd. ‘Maar er is nog zoveel interessants onbesproken.’ Interessants? Interessant doen, dat kon hij als de beste ja. In mijn vertrek tipte ik hem nog een bezoekje aan de Mediamarkt te brengen. Daar verkopen ze tegenwoordig ook ruimtereizen. ‘Maakt indruk, echt iets voor jou.’ Henk was direct overtuigd.

‘Tot ziens dan maar!’ Riep hij me na. ‘Enne.. Ga je nu ook een column over mij schrijven?!’

Nou, wie weet….

Nog geen reacties.

Geef een reactie